அவள் என் தாய்

எனக்கு அப்போது எட்டு வயது இருக்கும்.

ஒரு நாள் பேருந்தில் வீட்டை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கண்டக்டரிடம் காசு கொடுக்காமலே இறங்கிவிட்டேன். வீட்டுக்கு வந்ததும் நடந்ததை அவளிடம் சொன்னேன்.

அவள் என்னைத் திட்டவில்லை.
அடிக்கவுமில்லை.
ஒன்றே ஒன்றுதான் சொன்னாள்:

"அவர்கள் எவ்வளவு களைப்போடு, அந்தப் பேருந்தில் நின்று இருபது ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார்கள் தெரியுமா? நீ அதைக் கொடுக்காமல் விட்டால், அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் நிலைமையைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தாயா?"

நான் சுக்கு நூறாகிவிட்டேன்.

ஒரு அடி வலித்திருக்கும், மறந்திருப்பேன்.
ஒரு திட்டு உறுத்தியிருக்கும், மறந்திருப்பேன்.
ஆனால் அந்தக் கேள்வி இன்றுவரை என்னுடனேயே பயணிக்கிறது.

அன்றிலிருந்து, ஒரு மனிதன் எனக்குச் செய்யும் சேவைக்கு அதன் மதிப்பைவிட அதிகமாகக் கொடுத்துப் பழகினேன்.

அவள் அன்று எனக்குக் கற்றுத் தந்தது கணக்கு அல்ல, கருணை.

* * *

இன்னொரு முறை, எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தரும்படி தந்தையிடம் கேட்டேன்.
"காசு கொஞ்சம் தட்டுப்பாடு" என்றார்.
மாதங்கள் கடந்தன.

நான் அம்மாவிடம் சொன்னேன்.

அந்த நாள் இன்று போல் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
அவள் எங்கள் ஆடைகளைக் கையால் கழுவிக்கொண்டிருந்தாள்.
அது வாஷிங் மெஷின் இல்லாத ஒரு காலம்.
கையால் ஆடைகளைக் கழுவுவது எவ்வளவு சிரமம் என்பது இன்றைய தலைமுறை அதைச் செய்து பார்த்தால்தான் விளங்கும்.

அவள் சொன்னாள்:

"பொறுமையையும் தொழுகையையும் கொண்டு வெற்றி பெறு."

அந்த வார்த்தைகள் இன்னும் என் காதில் எதிரொலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

சோப்பு நுரைக்குள் கைகள் மூழ்கியிருக்க, அவள் பொறுமையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அதைச் சொல்லித் தரவில்லை, வாழ்ந்து காட்டிக்கொண்டிருந்தாள் என்பது அப்போது எனக்குப் புரியவில்லை.

* * *

இன்னொரு நாள், ஒரு பேச்சுப் போட்டிக்காக ஒரு பேச்சை மனப்பாடம் செய்யச் சொன்னாள்.
அந்த வயதில் நான் அதை எளிதாக எடுத்துக்கொண்டேன். எனக்கு அதில் எந்தத் தேவையும் இருக்கவில்லை.

ஆனால் அவள் விடவில்லை.
நாட்கள் கணக்கில் பொறுமையாக என்னுடன் அமர்ந்திருந்தாள், நான் மனப்பாடமாகும் வரை.
என் சகோதரர்களுக்கும் அவளே தனியாகக் கற்பித்தாள்.

என் அம்மா எப்போதும் சொல்வது ஒன்றுதான்:
"நன்றாகப் படி."

இன்று என் அம்மாவின் கனவுகளை நிறைவேற்ற முடிந்ததற்கு இறைவனுக்கு நன்றி.

* * *

ஒரு நாள் கருணையைக் கற்றுத் தந்தாள்.
இன்னொரு நாள் பொறுமையை.
இன்னொரு நாள் கல்வியை.
எதற்கும் அவள் குரலை உயர்த்தவில்லை.

ஆனால் அவள் இப்போது என்னுடன் இல்லை.

அவள் குரலைத் தேடுகிறேன் நான்.
அவளிடமிருந்து ஒரு முத்தத்துக்காக ஏங்குகிறேன் நான்.

என் அம்மா,
இன்றும் என்றும்
உன்னை நினைத்து ஏங்கும்
உன் மகன் நான்.